به نظر میرسد دنیای آینده «دنیای میانرشتهای» باشد؛ یعنی تا چند سال آینده اگر شما فقط در یک رشته تحصیل کرده باشید، ارزش چندانی برای تحصیلات شما قائل نخواهند بود. برخی از سمینارها این روزها برچسب «میانرشتهای» به خود گرفتهاند. همین چند دقیقه پیش داشتم با آقای دکتری صحبت میکردم که استاد پایاننامهی یکی از آشنایان در رشته شیمی بود و از من که مدرس رشته کامپیوتر هستم، تخصصیتر روی زبان برنامهنویسی C کار کرده بود و صحبت میکرد... یکی از پیشنهادات این است که اگر فرصت کافی دارید، در حداقل دو رشته به طور همزمان تحصیل کنید. به ویژه اگر از سنین حساس ازدواج و پیدا کردن شغل با موفقیت عبور کردهاید و شغل مناسبی دارید که چندان وقت شما را نمیگیرد... نمیدانم آیا برای کسی که مثلاً فشار روحی سنین ازدواج و شغل و... را دارد تحصیل همزمان حالش را بهتر میکند یا اینکه فشارها را بیشتر میکند (این باید از نظر علمی بررسی شود) اما به هر حال، اگر کسی هستید که نمیتوانید استرسهای خود را مدیریت کنید، مراقب باشید که تحصیل همزمان در چند رشته اذیتتان نکند. به هر حال، به عنوان کسی که از نظر تحصیل همزمان، فکر میکنم رکورد بشریت را شکسته(!) نکاتی در تحصیل همزمان بیان میکنم. (در این ترم در حالی که در ترم ۵ دکترای کامپیوتر هستم و در رشته مترجمی زبان، ترم آخر را سپری میکنم و ترم ۵ رشته علوم قرآن و حدیث هم هستم

گاهی اوقات برخی مسائلِ آزاردهنده، کوچک به نظر میرسند اما در واقع یکی از عوامل مخرب اعصاب و بر هم زننده آرامش هستند. از این نکته، مهمتر اینکه، گاهی آن مسائل را میشود با یک تغییر کوچک حل کرد که ما چون آن مسائل را جدی نمیگرفتهایم به فکرمان نمیرسیده! دمنوش بِه من هر دانشگاه یا مؤسسهای که میروم معمولاً برای مدرسین چای میآورند. با توجه به اینکه در مطلب «آشنایی با موضوع مهمی به نام «مزاج» در نیم ساعت ؛ فایل صوتی صحبتهای مهندس نیرومند در مورد مزاج» هم گفته بودم که چای یکی از بدترین تحریککنندههای عصب معده است، وقتی میخورم (و مجبورم که بخورم چون چیز دیگری نیست که بخوریم!) معدهدردم شروع میشود و مدرسی که معدهاش درد بگیرد آیا دیگر اعصاب دانشجو را خواهد داشت!؟ چه میشد اگر به جای چای، دمنوش بِه میدادند؟ طبیعتاً خودم نمیتوانم یک قوطی چای با خودم ببرم و یک قوری قرض بگیرم و آنجا دم کنم! اما چند روز پیش جایی صحبت از دمنوش بِه شد، خیلی اتفاقی به ذهنم رسید که ببینم کسی بِه را به شکل چای کیسهای در نیاورده؟ پرسوجو کردم، خوشبختانه از یک شرکت خوب پیدا کردم: تمام شد! آن معضل بزرگ به بهترین نحو حل شد! خیلی راحت، از این پس چند تا از اینها میگذارم در کیفم و هر کجا قرار شد چای بخورم، یکی از اینها در یک لیوان آب جوش میریزم و به جای معدهدردهای قبلی، باعث تقویت اعصاب و دیگر مزایا میشوم!

همانطور که مطلب «از سایت attari24.ir چیزی بخریم یا نخریم؟» گفته بودم، یکی از چیزهایی که باید در وب مرسوم شود این است که هر کس از هر سایتی کالا یا خدمات خرید، در رسانهای که در اختیار دارد، تجربه خریدش را بگوید. این، به بقیه کمک فراوانی در انتخاب فروشگاه و محصول بهتر خواهد کرد. به هر حال، برای خانه جدید یک سری میز و صندلی ناهارخوری نیاز داشتم. ابتدا در اینترنت جستجو کردم و قرار بر این شد که چنین طرحی را پشت پنجرهای که رو به پارک است پیاده کنم: فراوان گشتم اما این میز و صندلی را جایی پیدا نکردم. نهایتاً مجبور شدم از چیزهایی که در بازار موجود است یکی را انتخاب کنم. در شهر خودمان که چیز دلچسبی وجود نداشت، بنابراین در وب گشفتم. در جستجو در سایتهای فروش مبلمان، رسیدم به یک طرح که خوشم آمد: به

علاوه بر اتو زدن که در مطلب «اتوی پرسی بخریم یا نخریم؟ (تجربه من از خرید اتو پرسي دومنا مدل SP8000)» گفته بودم که از زجرآورترین کارها است، واکس زدن کفش هم برای من از آن نوع کارهاست! واکس زدن دستی، حوصله و وقت میخواهد (و من هر دو تایش را ندارم!!)، بنابراین، تصمیم بر این شد یک واکسزن برقی خودکار برای خانه تهیه کنم. مدتی جستجو و پرسوجو کردم، تا اینکه رسیدم به یکی از خوشقیمتترینهایش یعنی «دستگاه واکس کفش چهار برس دوشیر اتوماتیک آرین». امروز به دستم رسید: کمی درباره تجربیاتم در این زمینه توضیح بدهم: قیمت؟ دستگاههای واکسزن، بسیار متنوع هستند (اینجا را ببینید). یعنی من بیش از ۵۰ نوع در سایتها دیدم. از حدود ۳۰۰ هزار تومان تا حدود ۳ میلیون تومان. اینکه کدام را بگیرید، بستگی به پول شما دارد